Vermijden als de pest

Nou, ik weet niet of jullie al een keertje over Pasta en Basta hebben gehoord. Ik wel. Eerst vaag, in de trant van: nieuwe tent met entertainment formule geopend. Leuk, die formules, in Italie hebben we ze bij mijn weten niet, dus altijd leuk om iets nieuws uit te proberen (ik had ooit in Zuidlaren bij het Ei van Columbus even gewerkt en viel van de ene na de andere verbazing: bedrijfsfeesten waar iedereen ZO uit zijn dak gaat, hebben we inderdaad in Italie niet. Maar ja, alles went na 13 jaar Nederland).

Italiaans eten geserveerd door opera-zingende personeel, zal wel. Maar het lijkt me teoretisch sterk dat of het eten, of de muziek, meer dan gemiddeld zijn. Maar leuk, gezellig, weer iets anders (ik pleit al jaren voor stille restaurants, maar de enige die er was, bij mij in de buurt, is verdwenen. Te ongezellig, vond de buurt).

Toen ging er mijn schoonmoeder toe, met een groepje collega's of hockeyclub, weet ik het even niet meer. En ze was razend enthusiast. En dat is verdacht.

Toen waren we bij een totale andere gala-gelegenheid, en kwam de eigenaar even met een onverwachte extra stukje entertainment, in de vorm van een blonde chicky, die bij hem in de tent zingt, en die onze voogerecht zou later laten serveren want eerst moest ze van zichzelf laten horen. En de chicky introduceert erg leuk haar optreden, dor ons te informeren dat ze de aria "Huppeldepup" van Verdi zou zingen. "Rossini" corrigeert mijn tafelgenoot, die een paar dingen over opera her en der opgepikt heeft (Radio 4 in de file, denk ik). En gelijk had hij, het was inderdaad Rossini.

Daar ging ik eindeljk een paar dagen geleden eten en netwerken met een grote Italiaans-Nederlands gezelschap. Voorgerechtenbuffet ligt in de grand piano, met deksel open (waarom moet ik opeens fantaseren over allerlei slapstick-situaties? Zoals gulzige gast die de laatste mossel in de hoek probeert te bereiken, die valt op het buffet met de deksel die met een klap op zijn rug valt. Terwijl de soprano "Ooooooohh lasciaatemi moooorir" op haar hoogte toon trilt. Zoiets.)

Ik elke geval, na de voorgerechten wordt ons Pasta met kip aangekondigd. En ik zie alle Italianen, net als ik, denken "Pasta met KIP?!" en de nooduitgang met de ogen zoeken. Maar we zitten vast aan de tafel voor grote gezelchappen, dus schenken we onszelf even nog een glaasje wijn voor de troost.

We krijgen een grote schaal, met iets enorm flauws erin. Meteen zout een peper gepakt. Enorm veel stukjes kip, met gedroogde tomaten, kaas geraspt op de grootste stand van de rasp, gehakte peterselie, nog wat troep die niks met elkaar te maken heeft qua smaak, en een paar verloren, stukgekookte penne ter decoratie.

Iemand aan de tafel ernaast maakt een grapje over Italiaanse dames die zo erg aan het lijnen zijn dat onze middenste schaal nog helemaal vol is. Heel attent vraagt tafelgenote of ze het misschien kan doorschuiven? Ook de lang in Italie wonende Nederlandse naast mij eet weinig pasta. En niet omdat het lijnen ons wat kan schelen.

Mar de avond is leuk, iemand anders betaald de rekening, dus ik hoef me niet op te winden over de verhouding prijs-kwaliteit, de dames en heren zangers waren heel aardig bezig, ook al dat pauzes verplicht aandachtich luisteren de conversatie geen goed deden.

En een van de dames zong erg leuk "Leather" van Tori Amos, een van mijn favoriete nummers. niet een opera klassiekers, veel beter dan dat. En zo was mijn avond deels gered. De vloek van Toetankhamon volgde pas later, thuis.