Mijn kinderen zijn dol op kleine sterretjespasta. Die eet je meestal in de soep. Vandaag was papa ook thuis voor de lunch en het leek me een goede kans om warm te lunchen. Dus een supersnelle soep met stelline.
Ingredienten voor 3:
6 eetlepels droge stelline of andere kleine pasta (bij de Turk of mediterranse toko)
1 klont boter
3 grote lepels biologische tomatenpuree
zout naar smaak
water
geraspte Parmezaanse kaas (facultatief)
Breng aan de kook 1 soepkom water per persoon. laat de boter erin smelten en voeg de stelline toe. Voeg de tomatenpureen, en laat koken onder roeren. Voeg zout naar smaak, en als het klaar is, schep het in diepe boorden, en serveer met eventueel Parmzaanse kaas.
In 10 minuten klaar.
Natuurlijk kun je zoiets verder aankleden: met een blik bonen linzen, mais, een handjevol basilicum, olijfolie in plaats van de boter, een toefje zure room erop, of een klontje maitre d'hotel boter. Soepballetjes zijn ook een idee.
dinsdag 23 oktober 2007
vrijdag 19 oktober 2007
Soep: bonen met pasta
Ik kan bonensoepen op allerlei maniere eten, vind ze gewoon lekker. In het algemeen probeer ik zelf mijn bonen te weken en te koken, maar het hoeft niet altijd. Deze keer een recept uit waanhoop, ik heb gewoon geen zin in koken dezer dagen.
Ingredienten:
3 eetlepels extravergine olijfolie
2 kleine uien of 1 grote
2 wortels
1 blik grote witte bonen (in het Italiaanse heten ze "fagioli bianchi di Spagna", in het Engels "butter beans"
1 blikje geconcentreerde tomatenpuree
zout, vers gemalen peper en geraspte nootmuscaat n.s.
grappige pasta in klein formaat
bouillon (evt. uit blokje)
Snij de uien en wortels in snippers, laat ze zeker 7-10 minuten fruiten in de olijolie op lage vuur. Voeg de bonen toe (eigenlijk, alle bonen lenen zich hier voor) en de geconcentreerde tomatenpasta (superlekker die biologische in glazenpotjes, zelfs onze C1000 heeft het). Dan 2 kopjes water of bouillon, en pureren met stafmisxer of keukenmachine. Terug in de pan, voeg de pasta en wat extra water of bouillon toe, proef naar zout en specerijen, laat de pasta de helft van de aangegeven tijd koken, dan doe je het vuur uit en laat in pan met deksel, onder roeren elke af en toe, de pasta volledig gaarkoken. Serveer lauwwarm, zeker als er kinderen ook van moeten eten.
Ook lekker met een beetje citroensap erin, of gegarneerd met basilicum of korianderblaadjes.
Ingredienten:
3 eetlepels extravergine olijfolie
2 kleine uien of 1 grote
2 wortels
1 blik grote witte bonen (in het Italiaanse heten ze "fagioli bianchi di Spagna", in het Engels "butter beans"
1 blikje geconcentreerde tomatenpuree
zout, vers gemalen peper en geraspte nootmuscaat n.s.
grappige pasta in klein formaat
bouillon (evt. uit blokje)
Snij de uien en wortels in snippers, laat ze zeker 7-10 minuten fruiten in de olijolie op lage vuur. Voeg de bonen toe (eigenlijk, alle bonen lenen zich hier voor) en de geconcentreerde tomatenpasta (superlekker die biologische in glazenpotjes, zelfs onze C1000 heeft het). Dan 2 kopjes water of bouillon, en pureren met stafmisxer of keukenmachine. Terug in de pan, voeg de pasta en wat extra water of bouillon toe, proef naar zout en specerijen, laat de pasta de helft van de aangegeven tijd koken, dan doe je het vuur uit en laat in pan met deksel, onder roeren elke af en toe, de pasta volledig gaarkoken. Serveer lauwwarm, zeker als er kinderen ook van moeten eten.
Ook lekker met een beetje citroensap erin, of gegarneerd met basilicum of korianderblaadjes.
donderdag 18 oktober 2007
Kaviaar
Het komt alles in een keer (maar is nooit te veel van het goede). Kaviaar. Eerst een minipotje zwart uit Iran (staat nog in de koelkast) en dan ben ik zelf naar Rusland gegaan, heb gelukkig ook bliny met rode kaviaar gegeten en zelfs een pot kunnen aanschaffen.
En nu kan ik met kennis van zaken zeggen, dat ik weet welke manier van consumptie de beste voor mij is. Jammer dat ik zelf geen wodka drink, maar hou je hier van, laat je vooral niet door mij weerhouden om ook er wat bij te drinken.
Nog een ding dat ik vergeten was, maar wat de Rusland-avontuur mij weer herinnerd heeft: het toasten. Tijdens een diner mag gerust een stuk of dertig keer getoast worden, meer is geen bezeaar. En die wodka, dat kun je ad fundum drinken, of per druppel, zoals ik. Als de glaasjes maar rinkelen.
Ik hef dus een toast tot de grotere eer en glorie van alle kaviaar, hetzij grijs, zwart of rood, zolang dat ik het mag eten.
Ingredienten:
1 potje zalmkaviaar (kan ook bij IKEA gekocht worden)
1 gele, sappige citroen
1 lepeltje
1 schaaltje in een bijpassende kleur (overbodig, maar wat is het hier niet?)
1 glaasje ijskoude wodka of sterke warme chai
Plaats 2-3 lepeltjes kaviaar in het schaaltje, besprenkel ze met citroensap.
Snij de citroen in een paar superdunne plakjes en drapeer ze rond de kaviaar. Met het lepeltje eet keen leine hapje, speel ermee in je mond, laat de eitjes klappen tussen tong en hemeltje en geniet ervan. Herhaal tot het op is. Je kunt ook de dunne citroenplakjes in kleine stukjes samen met de eitjes eten.
Variatietip: na zoiets hoef ik eigenlijk niet meer te eten, maar je zou ook het geheel op een bergje superdungsneden ijsbrgsla kunnen serveren.
Wat ik vooraal onweerstanbaar vind van rode zalmkaviaar is de texstuur, het spelen ermee met mijn tong, het glibberig gevoel ervan in de mond. De grijze, daarentegen, omdat de eitjes kleiner zijn, is leuker om met de achterste, buitenste gedeelte van je mond te drukke, smaakt alleen daardoor weer anders.
En nu kan ik met kennis van zaken zeggen, dat ik weet welke manier van consumptie de beste voor mij is. Jammer dat ik zelf geen wodka drink, maar hou je hier van, laat je vooral niet door mij weerhouden om ook er wat bij te drinken.
Nog een ding dat ik vergeten was, maar wat de Rusland-avontuur mij weer herinnerd heeft: het toasten. Tijdens een diner mag gerust een stuk of dertig keer getoast worden, meer is geen bezeaar. En die wodka, dat kun je ad fundum drinken, of per druppel, zoals ik. Als de glaasjes maar rinkelen.
Ik hef dus een toast tot de grotere eer en glorie van alle kaviaar, hetzij grijs, zwart of rood, zolang dat ik het mag eten.
Ingredienten:
1 potje zalmkaviaar (kan ook bij IKEA gekocht worden)
1 gele, sappige citroen
1 lepeltje
1 schaaltje in een bijpassende kleur (overbodig, maar wat is het hier niet?)
1 glaasje ijskoude wodka of sterke warme chai
Plaats 2-3 lepeltjes kaviaar in het schaaltje, besprenkel ze met citroensap.
Snij de citroen in een paar superdunne plakjes en drapeer ze rond de kaviaar. Met het lepeltje eet keen leine hapje, speel ermee in je mond, laat de eitjes klappen tussen tong en hemeltje en geniet ervan. Herhaal tot het op is. Je kunt ook de dunne citroenplakjes in kleine stukjes samen met de eitjes eten.
Variatietip: na zoiets hoef ik eigenlijk niet meer te eten, maar je zou ook het geheel op een bergje superdungsneden ijsbrgsla kunnen serveren.
Wat ik vooraal onweerstanbaar vind van rode zalmkaviaar is de texstuur, het spelen ermee met mijn tong, het glibberig gevoel ervan in de mond. De grijze, daarentegen, omdat de eitjes kleiner zijn, is leuker om met de achterste, buitenste gedeelte van je mond te drukke, smaakt alleen daardoor weer anders.
maandag 8 oktober 2007
Spaghetti al tartufo finto
Mijn nieuwe stagiaire, Alice, komt uit Umbrie, een truffelregio. Toevallig vraag ik haar om mijn truffelrecepten over te typen. Daar krijgen we allebei zin in truffel. Het is lunchtijd. Volgens mij heb ik nog een potje nep-truffelpasta, uit Italie meegenomen, liggen. Hoera, tijd voor spaghetti met truffel. Het leukste van mijn stagiaires is dat ik dan op werkdagen lunchgezelschap heb, anders zou ik toch niet koken voor de lunch. En ze brengen me altijd op ideeen.
Ingredienten:
200 gr. spaghetti (ik gebruik vierkante, alla chitarra)
3 eetlepels extravergine olijfolie
1 teentje knoflook
1 stukje scherpe peper
3 theelepel truffelpasta, of truffelolie of truffelboter naar smaak. Verse zwarte truffel is geen bezwaar, gewoon eroverheen raspen
Kook in ruim kokend gezouten water de spaghetti beetgaar. De laatste 5 minuten kooktijd bak in een pannetje de gesneden knoflook in de olijfolie. Voor het kleurt, voeg het pepertje toe. Laat de spaghetti goed uitlekken, voeg ze weer in de pan, met de knoflookolie, voeg de truffel of truffelproduct toe en serveer, als je wilt, met sterke (pecorino)kaas in splinters.
Ingredienten:
200 gr. spaghetti (ik gebruik vierkante, alla chitarra)
3 eetlepels extravergine olijfolie
1 teentje knoflook
1 stukje scherpe peper
3 theelepel truffelpasta, of truffelolie of truffelboter naar smaak. Verse zwarte truffel is geen bezwaar, gewoon eroverheen raspen
Kook in ruim kokend gezouten water de spaghetti beetgaar. De laatste 5 minuten kooktijd bak in een pannetje de gesneden knoflook in de olijfolie. Voor het kleurt, voeg het pepertje toe. Laat de spaghetti goed uitlekken, voeg ze weer in de pan, met de knoflookolie, voeg de truffel of truffelproduct toe en serveer, als je wilt, met sterke (pecorino)kaas in splinters.
woensdag 3 oktober 2007
Linzensoep
Ik ben groot geworden met linzensoep gemaakt van de bruine linzen van Santo Stefano di Sessanio. Ze zijn bruin, klein, stevig, dus ze breken niet tijdens het koken, maar blijven mooi rond. Het is troostvoedsel, een supersimpele recept, en zo gezond voor groot en oud. Ik geef geen hoeveelheden, gewoon het hele zakje (of de helf ervan) in ruim water koken, wat je niet meteen eet, kan alsnog in de koelkast bewaard worden voor een volgende keer.
Ingredienten:
300 gr. bruine, kleine, stevige linzen. Geen Blondes, die worden pap
ruim water
1 laurierblad
1 teentje knoflook
zout naar smaak
Facultatief: gepelde tomaten in stukjes, vers of uit blik
Kleine pasta (bijv. gebroken spaghetti vam 1,5 cm lang, kleine pijpjes, zie ook onder het recept).
Kook in 20-30 minuten de linzen gaar in ruim water met laurierblad en knoflook erin. Als je wilt, kan je hier gelijk de tomatenstukjes erin doen. Tegen het einde van de kooktijd voeg zout naar smaak toe.
Je kan de pasta direct in de linzensoep doen, doe dan wat meer water erin en na 15-20 minuten kook de pasta erbij tot het gaar is.
Je kan ook 1 à 2 eieren kloppen met patentbloem tot een stevige deeg, even uitrollen, in reepjes snijden en dan in ruiten van 1,5-2 cm., en 2 minuten met de soep laten koken. Deze ruitjes van pasta heten in Abruzzo taccozze en het deeg wat ietsje dikker zijn dan bijv. tagliatelle.
Je kan ook kiezen om de linzen zonder pasta te eten, voor alles geldt: voor het serveren even een draadje vn je lekkerste extravergine olijfolie erop doen.
Ingredienten:
300 gr. bruine, kleine, stevige linzen. Geen Blondes, die worden pap
ruim water
1 laurierblad
1 teentje knoflook
zout naar smaak
Facultatief: gepelde tomaten in stukjes, vers of uit blik
Kleine pasta (bijv. gebroken spaghetti vam 1,5 cm lang, kleine pijpjes, zie ook onder het recept).
Kook in 20-30 minuten de linzen gaar in ruim water met laurierblad en knoflook erin. Als je wilt, kan je hier gelijk de tomatenstukjes erin doen. Tegen het einde van de kooktijd voeg zout naar smaak toe.
Je kan de pasta direct in de linzensoep doen, doe dan wat meer water erin en na 15-20 minuten kook de pasta erbij tot het gaar is.
Je kan ook 1 à 2 eieren kloppen met patentbloem tot een stevige deeg, even uitrollen, in reepjes snijden en dan in ruiten van 1,5-2 cm., en 2 minuten met de soep laten koken. Deze ruitjes van pasta heten in Abruzzo taccozze en het deeg wat ietsje dikker zijn dan bijv. tagliatelle.
Je kan ook kiezen om de linzen zonder pasta te eten, voor alles geldt: voor het serveren even een draadje vn je lekkerste extravergine olijfolie erop doen.
maandag 24 september 2007
Pompoen-risotto
Zoals eerder belooft.
Ingredienten:
3 eetlepels olijfolie
300 gr (of meer) pompoen in blokjes
1 grote ui, gesnipperd
1 scheutje witte wijn
warme kippenbouillon (kan ook uit blokjes)
6 espressokopjes vol met risotto-rijst (van de soorten Arborio, Carnaroli of anders, als het maar rondkorrelig is)
In een pan met een dikke bodem laat de uien in de warme olijfolie zachtijes fruiten, voeg de blokjes pompoen toe, en dan de rijst (vuistregel is: 1 espressokopje per persoon + een beetje voor de grote eters of de lunch morgen), roer goed met een houtenlepel zodat alle rijst is bedekt met de olijfolie. Dan, scheutje bij scheutje, de kippenbouillon die ik als bijproduct van de kip had gehouden, al roerend, tot de rijst gaar is. Het kan gebeuren dat de bouillon op raakt, dan kan je doorgaan met kokend water. Het kan ook zijn dat de bouillon te zout of te sterk is (proeven ondertussen), dan ga je ook verder met water.
Wanneer de rijst gaar is, schep nog wat geraspte Parmezaanse kaas erin (staat niet onder de ingredienten, maar iedere risotto-eter hoort ook altijd een stukje parmezaanse kaas in huis te hebben, en is dat niet het geval, ik vertrouw alle Nederlanders op het feit da ze in de koelkast wat kaas voor in de boterham hebben. Raspen die kaas, dus) meng goed en serveer.
Voetnoot:
Risotto is niet een gerecht, maar een gaartechniek. Wat koken moet, doet dat in een bodempje vocht, het liefste bouillon, die desnods scheutje bij scheutje bijgevuld wordt tot het gerecht gaar is. Je zou bijvoorbeeld ook pasta al risotto of pasta risottata op deze manier kunnen koken, bijvoorbeeld met 1/3 gezeefde mosselvocht, 1/3 olijfolie (dat is veel olie, klopt, maar zeer de moeite waard) en 1/3 witte wijn. Bewaar enkele mossel ter garnering, evenwel wat fijngehaakte platte peterselie. En denk erom, nooit, maar echt nooit, kaas op mosselen of overige vis.
Terug bij de risotto: om deze resultaat te verkrijgen, moet je een rondkorrelige rijst te gebruiken. Japanse sushi-rijst is ook ideaal maar duurder dan de Italiaanse. Je kan ook gewoon rijst in veel water koken, met een saus of room scheppen, en dat wordt een water(ige)ramp, geen risotto. Haal je de rijst nog een beetje al dente uit het kookwater, laat je het nog even doorkoken met de saus en eventueel wat kookvocht erbij, dat wordt het een riso mantecato. Geen probleem, in Zuid Italie kent niemand het verschil, ze maken allerlei lekkere rijstgerechten en noemen ze doodleuk risotto. Terwijl het riso mantecato is.
Ook een prominente Nederlandse chef-vereniging kent het verschil niet: een paar jaar geleden werden 50 beromde chefs en culinaire schrijvers uit heel Europa uitgenodigd ter ere van de presentatie van een EU kookboek voor een chique lunch bij een evenwel chique Haags golfclubhuis. Lunch aangeboden door de chefvereniging. Op het menu, o.a.: risotto huppeldepoep met Basmati-rijst (een notoire langkorrelig rijst, dus ongeschikt voor risotto) en room. Koor van mijn Ierse en Poolse tafelgenoten: "Risotto maak je toch niet met Basmati?". Kijk, in die landen weten ze het wel, in de chique tent niet.
En nu weet je het ook wel.
Ingredienten:
3 eetlepels olijfolie
300 gr (of meer) pompoen in blokjes
1 grote ui, gesnipperd
1 scheutje witte wijn
warme kippenbouillon (kan ook uit blokjes)
6 espressokopjes vol met risotto-rijst (van de soorten Arborio, Carnaroli of anders, als het maar rondkorrelig is)
In een pan met een dikke bodem laat de uien in de warme olijfolie zachtijes fruiten, voeg de blokjes pompoen toe, en dan de rijst (vuistregel is: 1 espressokopje per persoon + een beetje voor de grote eters of de lunch morgen), roer goed met een houtenlepel zodat alle rijst is bedekt met de olijfolie. Dan, scheutje bij scheutje, de kippenbouillon die ik als bijproduct van de kip had gehouden, al roerend, tot de rijst gaar is. Het kan gebeuren dat de bouillon op raakt, dan kan je doorgaan met kokend water. Het kan ook zijn dat de bouillon te zout of te sterk is (proeven ondertussen), dan ga je ook verder met water.
Wanneer de rijst gaar is, schep nog wat geraspte Parmezaanse kaas erin (staat niet onder de ingredienten, maar iedere risotto-eter hoort ook altijd een stukje parmezaanse kaas in huis te hebben, en is dat niet het geval, ik vertrouw alle Nederlanders op het feit da ze in de koelkast wat kaas voor in de boterham hebben. Raspen die kaas, dus) meng goed en serveer.
Voetnoot:
Risotto is niet een gerecht, maar een gaartechniek. Wat koken moet, doet dat in een bodempje vocht, het liefste bouillon, die desnods scheutje bij scheutje bijgevuld wordt tot het gerecht gaar is. Je zou bijvoorbeeld ook pasta al risotto of pasta risottata op deze manier kunnen koken, bijvoorbeeld met 1/3 gezeefde mosselvocht, 1/3 olijfolie (dat is veel olie, klopt, maar zeer de moeite waard) en 1/3 witte wijn. Bewaar enkele mossel ter garnering, evenwel wat fijngehaakte platte peterselie. En denk erom, nooit, maar echt nooit, kaas op mosselen of overige vis.
Terug bij de risotto: om deze resultaat te verkrijgen, moet je een rondkorrelige rijst te gebruiken. Japanse sushi-rijst is ook ideaal maar duurder dan de Italiaanse. Je kan ook gewoon rijst in veel water koken, met een saus of room scheppen, en dat wordt een water(ige)ramp, geen risotto. Haal je de rijst nog een beetje al dente uit het kookwater, laat je het nog even doorkoken met de saus en eventueel wat kookvocht erbij, dat wordt het een riso mantecato. Geen probleem, in Zuid Italie kent niemand het verschil, ze maken allerlei lekkere rijstgerechten en noemen ze doodleuk risotto. Terwijl het riso mantecato is.
Ook een prominente Nederlandse chef-vereniging kent het verschil niet: een paar jaar geleden werden 50 beromde chefs en culinaire schrijvers uit heel Europa uitgenodigd ter ere van de presentatie van een EU kookboek voor een chique lunch bij een evenwel chique Haags golfclubhuis. Lunch aangeboden door de chefvereniging. Op het menu, o.a.: risotto huppeldepoep met Basmati-rijst (een notoire langkorrelig rijst, dus ongeschikt voor risotto) en room. Koor van mijn Ierse en Poolse tafelgenoten: "Risotto maak je toch niet met Basmati?". Kijk, in die landen weten ze het wel, in de chique tent niet.
En nu weet je het ook wel.
woensdag 19 september 2007
Wat te doen met een hele kip
Ik ben dol op kip, en dan bedoel ik niet zo een smakeloos kipfilet, maar een echte kip. Of kippenlevertjes, en niertjes, en maagjes. Dus levend met een Nederlandse vegetarier betekend: verkeerde land (want ingewanden en Nederlanders, ho maar) en verkeerde tafelgenoot. Gelukkig heb ik 2 kinderen die nog opgevoed moeten worden, en die dol op vlees zijn. Dus elke af een toe kan ik wel een grote kip kopen. Die eten we dan in 2 keer op. Groot, want dan hoop ik dat het een beetje volgegroide beest is, en niet een van die turbo-opgepompte kuikentjes die in amper 3 weken slachtrijp moeten zijn.
Soms lukt het bij de horeca-groothandels een Franse kip te kopen met een keurmerk erop dat zegt dat het om een 81-dagen oud beest gaat. Zo ook dus deze keer. Ik heb een forse beest gekocht en daar moet er gekookt worden. En dan ook iets met de reestjes doen. Bouillon van het karkas, bijvoorbeeld.
Ik heb 3 vaste recepten met kip in de oven:
- zout en 2 hele geprikte citroenen in de buikholte
- zout, knoflook en een takje rosmarijn in de buikholte en ook buiten. Deze versie leent zich ideaal voor om ook nog aardappelen in grove stukken erbij de doen, met dezelfde dressing erop. Dan nemen de aardappelen tijdens het koken ook de jus van de kip in, wat ze extra lekker maakt. In dit geval moet je extra olijfolie gebruiken zodat alle aardappelen hiermee goed gecoat zijn.
- zout en balsamico azijn binnen en buiten
Leg een kip met een van deze voorbereidingen in een ovenschaal met een bodempje olijfolie. Zet in warme oven (175 graad C) met een blaadje aluminumfolie losjes erop voor 45 minuten, draai de kip om en nog 20 minuten laten garen, dan weer met de buik omhoog en zonder aluminium nog 15 à 20 minuten laten kleuren. Als je prikt met een vork, moet er witte jus eruit komen, en dan is hij gaar.
Serveer met witte rijst (de jus is zoooo lekker erbij) en rauwe groenten als vooraf. We zijn thuis dol vooral op venkel, gele paprika, komkommerplakjes en wortels, maar je kan ook denken aan rode paprika, malse bleekselderijstengels, appelpaartjes (ben ik allergisch voor) etc.
Mijn trucje is om meteen wat schaaltjes rauwkost op tafel te leggen, dan eten de kinderen ze terwijl ik de laatste dingen in de keuken klaarmaak. Gewoon, zonder sausjes of zo, want als je goede groenten gebruikt, hebben ze al smaak vanzelf. Desnoods, een beetje zout en olijfolie. Volgende keer een recept voor Bagna cauda, een sausje uit Piemonte die de groente omtovert in een volle gerecht.
Dan de restjes: je kan nog bouillon trekken met de restjes kippenbotten. Nu moet ik eerlijk zeggen dat het gebruik om met de kipcarcassen achteraf bouillon te trekken heb ik alleen in Engelse receptenboeken gelezen, Jamie Oliver voorop. En ik zal ook erbij voegen, dat als Italiaanse dit mij een beetje onsmakelijk leek. Ik bedoel maar, achtegebleven botten in de boorden van mensen zijn toch afval? Daar maak ik geen bouillon van? (Smaken ze bovendien nog ergens naar, als ze al een keer gekookt zijn). Feit is dat als je kip goed gaar is, tijdens het portioneren vallen de botten spontaan uit het vlees, dus je hoeft geen halfgekauwde botten uit de afwas redden.
Deze botten deed ik in een grote pan met water, zout, 1 ui, 2 stengels bleekselderij en 1 laurierblad. Lekkere bouillonnetje is het geworden, ik heb kleine pasta erin gekookt, en de rest bewaard voor de pompoenrisotto die ik van plan ben morgen te maken.
Resultaten:
De kinderen hebben de kip graag bekeken en gegeten. Ze hebben het als vogel erkend, en daar gaat me om, dat ze weten waar voedsel vandaan komt. Eerstgeboren aarzelde in het begin, want zo is hij nu eenmaal, maar ukketje was meteen heel entusiast. Ze vroegen waar die kip vandaan komt, wie maakt het. Oei, dat is gevaarlijk, voor ik het weet heb ik weer twee vegetariers erbij die het zielig voor de diertjes vinden. Dan kan ik niet meer zo makkelijk een hele kip maken (ach, waarom niet, eet ik het gewoon in een week zelf op).
Goed, je bent een eerlijke antwoord aan je kinderen verplicht, dus dan zei ik het. Dat een meneer de kuikentjes groot gevoed had, en dat dan een andere meneer de veertjes geplukt had, want veertjes lusten we niet, toch? (Neeee, bah). Was er nog poep in de kip gebleven? Nee, zei eerstgeboren zelf, dat hadden de meneeren weggehaald. Gelukkig. De hele slachterijverhaal heb ik voor een andere keer bewaard.
Soms lukt het bij de horeca-groothandels een Franse kip te kopen met een keurmerk erop dat zegt dat het om een 81-dagen oud beest gaat. Zo ook dus deze keer. Ik heb een forse beest gekocht en daar moet er gekookt worden. En dan ook iets met de reestjes doen. Bouillon van het karkas, bijvoorbeeld.
Ik heb 3 vaste recepten met kip in de oven:
- zout en 2 hele geprikte citroenen in de buikholte
- zout, knoflook en een takje rosmarijn in de buikholte en ook buiten. Deze versie leent zich ideaal voor om ook nog aardappelen in grove stukken erbij de doen, met dezelfde dressing erop. Dan nemen de aardappelen tijdens het koken ook de jus van de kip in, wat ze extra lekker maakt. In dit geval moet je extra olijfolie gebruiken zodat alle aardappelen hiermee goed gecoat zijn.
- zout en balsamico azijn binnen en buiten
Leg een kip met een van deze voorbereidingen in een ovenschaal met een bodempje olijfolie. Zet in warme oven (175 graad C) met een blaadje aluminumfolie losjes erop voor 45 minuten, draai de kip om en nog 20 minuten laten garen, dan weer met de buik omhoog en zonder aluminium nog 15 à 20 minuten laten kleuren. Als je prikt met een vork, moet er witte jus eruit komen, en dan is hij gaar.
Serveer met witte rijst (de jus is zoooo lekker erbij) en rauwe groenten als vooraf. We zijn thuis dol vooral op venkel, gele paprika, komkommerplakjes en wortels, maar je kan ook denken aan rode paprika, malse bleekselderijstengels, appelpaartjes (ben ik allergisch voor) etc.
Mijn trucje is om meteen wat schaaltjes rauwkost op tafel te leggen, dan eten de kinderen ze terwijl ik de laatste dingen in de keuken klaarmaak. Gewoon, zonder sausjes of zo, want als je goede groenten gebruikt, hebben ze al smaak vanzelf. Desnoods, een beetje zout en olijfolie. Volgende keer een recept voor Bagna cauda, een sausje uit Piemonte die de groente omtovert in een volle gerecht.
Dan de restjes: je kan nog bouillon trekken met de restjes kippenbotten. Nu moet ik eerlijk zeggen dat het gebruik om met de kipcarcassen achteraf bouillon te trekken heb ik alleen in Engelse receptenboeken gelezen, Jamie Oliver voorop. En ik zal ook erbij voegen, dat als Italiaanse dit mij een beetje onsmakelijk leek. Ik bedoel maar, achtegebleven botten in de boorden van mensen zijn toch afval? Daar maak ik geen bouillon van? (Smaken ze bovendien nog ergens naar, als ze al een keer gekookt zijn). Feit is dat als je kip goed gaar is, tijdens het portioneren vallen de botten spontaan uit het vlees, dus je hoeft geen halfgekauwde botten uit de afwas redden.
Deze botten deed ik in een grote pan met water, zout, 1 ui, 2 stengels bleekselderij en 1 laurierblad. Lekkere bouillonnetje is het geworden, ik heb kleine pasta erin gekookt, en de rest bewaard voor de pompoenrisotto die ik van plan ben morgen te maken.
Resultaten:
De kinderen hebben de kip graag bekeken en gegeten. Ze hebben het als vogel erkend, en daar gaat me om, dat ze weten waar voedsel vandaan komt. Eerstgeboren aarzelde in het begin, want zo is hij nu eenmaal, maar ukketje was meteen heel entusiast. Ze vroegen waar die kip vandaan komt, wie maakt het. Oei, dat is gevaarlijk, voor ik het weet heb ik weer twee vegetariers erbij die het zielig voor de diertjes vinden. Dan kan ik niet meer zo makkelijk een hele kip maken (ach, waarom niet, eet ik het gewoon in een week zelf op).
Goed, je bent een eerlijke antwoord aan je kinderen verplicht, dus dan zei ik het. Dat een meneer de kuikentjes groot gevoed had, en dat dan een andere meneer de veertjes geplukt had, want veertjes lusten we niet, toch? (Neeee, bah). Was er nog poep in de kip gebleven? Nee, zei eerstgeboren zelf, dat hadden de meneeren weggehaald. Gelukkig. De hele slachterijverhaal heb ik voor een andere keer bewaard.
Abonneren op:
Posts (Atom)