Hoe kan de mamma zo een lange tijd (onder de feestdagen ook nog) niet koken? Heel simpel, ze is gaan logeren bij haar eigen mamma, in Krakow, Polen.
Dit jaar, wegens verhuizing en herbouwing (net klaar een half-uurtje voor onze komst) heeft het mijn mamma ook zelf slim gespeeld: ze heeft haar zus laten koken. De jongere zus, welteverstaan, die voor een keer het zo assertief aangpakt heeft, dat iedereen "Mama" tegen haar zei.
Over het menu van Kerstavond zal ik maar kort zijn: klein gehouden. We zijn begonnen met visvoorgerechten door mij gekocht en gedrapeerd op een bord: zalmworstjes, lapjes gerookte zalmhaas, twee soorten gerookte witte vis, mierikswortel en Italiaanse ambachtelijke "grissini" of dunne broodstnegels.
Toen kwam de traditionele barszcz z uszkami, rode bietenbouillon met een soort tortellini (alleen maar Pools) met een vulling van paddestoelen.
Na de warme soep, de vroege boodschappenronde (de winkels zouden om 13 uur dicht gaan, want iedereen wil bij de komst van de eerste avondsterretje aan tafel voor de traditionele Kerstavondmenu, daarom dat de Kerstgroet luidt ook "Prettig sterretje"), de lange reis, de stressende decemermaand en nog heel wat voorgeschiedenis, was ik eigenlijk klaar om te gaan slapen. En ik was niet alleen: mijn nichtjes zaten totaal gezakt op de bank, zoals alleen tieners veroordelt tot een familieavond kunnen zijn. De respectieve moeders waren moe an al dat koken en verhuizen. De bedtijd van de kinderen was ook al lang voorbij.
Dankbaar voor de beperkte menukeuze van dit jaar hebben we het nog net kunnen opbrengen om symbolisch iets aan het visgerecht (geen traditionele karper of paling) met drie soorten kool (rode met witte bonen, witte met paddestoelen en witte rauwkost) te proeven, de boter-notentaart en maanzaadgebak hebben we voor de dag erna bewaard en dan is iedereen gaan slapen. Het laatste waar we ons ook nog verheugd hebben is dat er geen gasten waren, zodat we, en famille gezellig ieder zijn gang richting bed konden gaan.
En gelukkig was de oude zus er niet bij, want die is een zodanig perfectionist dat ze het gewoon tot de bittere einde had laten gebeuren, met alle 14 traditionele gerechten en tot middernacht Kerstliedjes zingen. Ik herinner het me nog als een nachtmerrie de Kerstavond met haar bij ons in Amsterdam enkele jaren geleden, toen ik hoogzwanger het zo slecht kreeg, en we moesten van haar nog naar die verdomde sterretje wachten, dat ik bijna een pizza om de hoek ben gaan halen om om 18 uu naar bed te gaan.
Kijk, dat zijn nou echte, zoete familiefeestherinneringen.
maandag 31 december 2007
woensdag 12 december 2007
Snelle lasagna met spinazie
Mijn traditionele familielasagna is geen makkie: het deeg moet zelfgemaakt worden, dan koken in heet water, dan laten uitlekken en pas dan in elkaar gezet. Intussen moet er ook vleessaus gekookt worden, mozzarella in kleine stukjes gehakt, eieren hargekookt en gehakt ook, etc. etc. Het is dus echt een gerecht voor de feestdagen, wanneer je tijd hebt om zoiets te maken (dan gelijk 3 porties voor in de diepvries). Voor de afwissseling heb ik een pak kant en klare verse lasagn velletjes gekocht, ook al vind ik ze te dik voor mijn thuislasagna. Ze bleven lang in de koeling staan.
Vanmiddag even een snelle lasagna in elkaar geflanst met mijn stagiaire Alice, want we hadden allebei honger en er moest serieuze spul aan tafel komen.
Ingredienten voor 4 personen:
4 eetlepels olijfolie
6 velletjes verse lasagnadeeg
1 teentje knoflook
500 gr. spinazie
zout naar smaak
250 gr. ricotta
2 mozzarella in kleine stukjes gesneden
100 gr geraspte Parmezaanse kaas of oude kaas
1 snufje kaneel
peper naar smaak
Doe de oven aan op 175 graad C. In 2 eetlepels olie laat eerst even de teen knoflook fruiten, daarna de spinaziebladen met zout erop, onder roeren, 5-7 minuten smoren. Smeer met 1 eetlepel olijfolie de bodem van een vierkante/rechthoekig ovenschaal, het liefste eentje net zo groot als een lasagnavel, want dat scheelt weer puzzelen. Leg er een lasagnavel op. Doe in een blender de spinazie met eventuele kookvocht, de ricotta, een snufje kaneel en eentje peper, en draai tot een gelijkmatige groene pasta.
Smeer met deze pasta de eerste gelegde lasagna vel, doe er wat mozzarella en wat geraspte kaas op, dan leg nog een vel, herhaal tot de laatste vel, die je vervolgens met de laatste eetlepel olie boven insmeert, waar je nog wat paarmezaanse kaas op doet, en hoeps, 15 à 20 minuten in de oven, tot de mozzarella en kaas gesmolten zijn. De bovenvel word krokant en ietsje gekruld om de hoeken, maar daar hou ik juist van. Zo niet, doe er een vel aluminiumfolie erop tijdens het koken.
En het was ook nog erg lekker. Volgens mij zijn er variaties met allerlei bladgroente te proberen: zeker raapstelen in de lente en met rucola in de zomer (allebei niet gesmoord), met het groen van paksoi en snijbiet, etc.
Vanmiddag even een snelle lasagna in elkaar geflanst met mijn stagiaire Alice, want we hadden allebei honger en er moest serieuze spul aan tafel komen.
Ingredienten voor 4 personen:
4 eetlepels olijfolie
6 velletjes verse lasagnadeeg
1 teentje knoflook
500 gr. spinazie
zout naar smaak
250 gr. ricotta
2 mozzarella in kleine stukjes gesneden
100 gr geraspte Parmezaanse kaas of oude kaas
1 snufje kaneel
peper naar smaak
Doe de oven aan op 175 graad C. In 2 eetlepels olie laat eerst even de teen knoflook fruiten, daarna de spinaziebladen met zout erop, onder roeren, 5-7 minuten smoren. Smeer met 1 eetlepel olijfolie de bodem van een vierkante/rechthoekig ovenschaal, het liefste eentje net zo groot als een lasagnavel, want dat scheelt weer puzzelen. Leg er een lasagnavel op. Doe in een blender de spinazie met eventuele kookvocht, de ricotta, een snufje kaneel en eentje peper, en draai tot een gelijkmatige groene pasta.
Smeer met deze pasta de eerste gelegde lasagna vel, doe er wat mozzarella en wat geraspte kaas op, dan leg nog een vel, herhaal tot de laatste vel, die je vervolgens met de laatste eetlepel olie boven insmeert, waar je nog wat paarmezaanse kaas op doet, en hoeps, 15 à 20 minuten in de oven, tot de mozzarella en kaas gesmolten zijn. De bovenvel word krokant en ietsje gekruld om de hoeken, maar daar hou ik juist van. Zo niet, doe er een vel aluminiumfolie erop tijdens het koken.
En het was ook nog erg lekker. Volgens mij zijn er variaties met allerlei bladgroente te proberen: zeker raapstelen in de lente en met rucola in de zomer (allebei niet gesmoord), met het groen van paksoi en snijbiet, etc.
dinsdag 11 december 2007
Venkel en aardappelsoep (met makreel)
Restjes, die bestaan echt, en er moet iets mee gedaan worden. Om te beginnen, venkelrestjes. Venkel, die lusten we rauw thuis, en daar blijven altijd de stengels over als bijproduct, want te taai om rauw te kauwen. Ik gooide ze altijd weg, tot het idee daagde om daar iets mee te doen.
Daarnaast, had ik gisteren drie in de schil gekookte aardappels, wachtend tot een passende bestemming.
Soep, dat leek een goed idee.
Ingredienten:
3 eetlepels olijfolie
1 kleine ui, gesnipperd
de stengels van 2 kleine venkels
3 gekookte aardappelen
Vegeta bouillonpoeder
water n.g.
gerookte makreelfilet
Laat de ui in de olijfolie fruiten. Voeg daarna de in stukjes gesneden venkel en laat zacht worden. Voeg water en (Vegeta)bouillondpoeder toe en laat doorkoken. Neem de aardappelen, halveer ze, leg ze in een aardappelpers (die voor gnocchi, lijkt op een uit de kluiten gewassen knoflookpers)met de gesneden platte kant tegen de gaatjes, en pers de aardappel. Haal de overgebleven schilletjes uit de pers en herhaal tot alle gepureerde arrdappels in de soep zijn. Met de stafmixer grof pureren. Proeven naar zou en peper. Als laatste, maak een stukje makreelfilet schoon en zorg dat geen graatjes achteblijver, breek het in stukkjes, doe ze in de soep en serveer.
Mijn kleine beer heeft het graag gegeten. Grote beer wordt straks 6 en heeft een uitgesproken mening over eten, dus die wilde een tortilla.
De Vegeta bouillonpoeder is een klassieker uit mijn Poolse jaren. Het werd toen in Joegoslavie geproduceerd, en het was een gele bouillonpoeder met uitgedroogde stukjes wortel en andere groente, wat de schijn wekte dat het natuurlijker, rijker en beter dan oorsnee bouillonblokjes was. hoe dan ook, halve Poland was er dol op, volgens mijn servische vriend Nenad. Ik Amsterdam heb ik hem erg vaan in turkse winkels gezien, in een blauw zakje met het beeld van een lachende kok erop.
Daarnaast, had ik gisteren drie in de schil gekookte aardappels, wachtend tot een passende bestemming.
Soep, dat leek een goed idee.
Ingredienten:
3 eetlepels olijfolie
1 kleine ui, gesnipperd
de stengels van 2 kleine venkels
3 gekookte aardappelen
Vegeta bouillonpoeder
water n.g.
gerookte makreelfilet
Laat de ui in de olijfolie fruiten. Voeg daarna de in stukjes gesneden venkel en laat zacht worden. Voeg water en (Vegeta)bouillondpoeder toe en laat doorkoken. Neem de aardappelen, halveer ze, leg ze in een aardappelpers (die voor gnocchi, lijkt op een uit de kluiten gewassen knoflookpers)met de gesneden platte kant tegen de gaatjes, en pers de aardappel. Haal de overgebleven schilletjes uit de pers en herhaal tot alle gepureerde arrdappels in de soep zijn. Met de stafmixer grof pureren. Proeven naar zou en peper. Als laatste, maak een stukje makreelfilet schoon en zorg dat geen graatjes achteblijver, breek het in stukkjes, doe ze in de soep en serveer.
Mijn kleine beer heeft het graag gegeten. Grote beer wordt straks 6 en heeft een uitgesproken mening over eten, dus die wilde een tortilla.
De Vegeta bouillonpoeder is een klassieker uit mijn Poolse jaren. Het werd toen in Joegoslavie geproduceerd, en het was een gele bouillonpoeder met uitgedroogde stukjes wortel en andere groente, wat de schijn wekte dat het natuurlijker, rijker en beter dan oorsnee bouillonblokjes was. hoe dan ook, halve Poland was er dol op, volgens mijn servische vriend Nenad. Ik Amsterdam heb ik hem erg vaan in turkse winkels gezien, in een blauw zakje met het beeld van een lachende kok erop.
maandag 10 december 2007
Tagliatelle met ricotta en truffel
Ik heb mijn eerste truffel gekocht, een zwarte. Om de een of andere duistere reden vinden mijn kinderen truffelsmaak lekker. Dit heb ik ondekt dankzij de truffelspastas die je kant en klaar koopt om crostini van te maken, of voor op de pasta. Maar voor een keer ga ik voor the real thing.
Zwarte truffel is overigens niet te duur, en je hoeft er weinig van te gebruiken, dus wie weet, een idee voor de feestdagen?
Ingredienten voor 4
2 eetlepels extravergine olijfolie (facultatief)
250 gr. ricotta-kaas (ideaal uit schaap, maar waar vind je het in Nederland? Gewone uit de supermarkt is ook goed)
2 eetlepels geraspte parmezaanse kaas
zout naar smaak
eventueel enkele eetlepels kookwater van de pasta
1 halve zwarte truffel zeer fijn gehakt (wordt 1 koffielepel)
1 pak De Cecco tagliatelle (zelf gemaakt of verse is ook een optie, als ze maar dun zijn)
Kook in ruim, gezouten, kokende water de tagliatelle in enkele minuten gaar. Intussen klop met een vork de ricotta in een kommetje samen met de Parmezzaanse kaas, zout naar smaak, een paar eetlepels kookwater om het geheel smeuig te maken, de extravergine olijfolie en voeg als laatste de fijngehakte truffel toe. Als de pasta goed al dente is, laat het in een vergiet uitlekken (bewaar een halve glas kookwater als het geheel te droog uitvalt) zet de goed uitgelekte tagliatelle terug in de pan, samen met de ricotta-truffelsaus, meng goed, als het te droog is voeg er nog wat van de beawaarde kookwater toe.
Serveer onmiddelijk, eventueel met wat superdunne schijfjes van de resterende truffel erop. Let wel op: een teveel aan truffel vind ik persoonlijk storend, dus truffelt naar hartelust, maar niet overdrijven.
Om truffel in schijfjes te maken, kan je een speciaal apparaatje hiervoor aanschaffen (wel leuk als duo voor een Kerstkado), maar ik heb het gewoon zo dun mogelijk op een plastic snijplank met mijn beste mes gesneden. Investeer altijd in een goede, scherpe mes, daar kun je alle kanten mee op.
Zwarte truffel is overigens niet te duur, en je hoeft er weinig van te gebruiken, dus wie weet, een idee voor de feestdagen?
Ingredienten voor 4
2 eetlepels extravergine olijfolie (facultatief)
250 gr. ricotta-kaas (ideaal uit schaap, maar waar vind je het in Nederland? Gewone uit de supermarkt is ook goed)
2 eetlepels geraspte parmezaanse kaas
zout naar smaak
eventueel enkele eetlepels kookwater van de pasta
1 halve zwarte truffel zeer fijn gehakt (wordt 1 koffielepel)
1 pak De Cecco tagliatelle (zelf gemaakt of verse is ook een optie, als ze maar dun zijn)
Kook in ruim, gezouten, kokende water de tagliatelle in enkele minuten gaar. Intussen klop met een vork de ricotta in een kommetje samen met de Parmezzaanse kaas, zout naar smaak, een paar eetlepels kookwater om het geheel smeuig te maken, de extravergine olijfolie en voeg als laatste de fijngehakte truffel toe. Als de pasta goed al dente is, laat het in een vergiet uitlekken (bewaar een halve glas kookwater als het geheel te droog uitvalt) zet de goed uitgelekte tagliatelle terug in de pan, samen met de ricotta-truffelsaus, meng goed, als het te droog is voeg er nog wat van de beawaarde kookwater toe.
Serveer onmiddelijk, eventueel met wat superdunne schijfjes van de resterende truffel erop. Let wel op: een teveel aan truffel vind ik persoonlijk storend, dus truffelt naar hartelust, maar niet overdrijven.
Om truffel in schijfjes te maken, kan je een speciaal apparaatje hiervoor aanschaffen (wel leuk als duo voor een Kerstkado), maar ik heb het gewoon zo dun mogelijk op een plastic snijplank met mijn beste mes gesneden. Investeer altijd in een goede, scherpe mes, daar kun je alle kanten mee op.
woensdag 5 december 2007
De bezige mammasoep
Deze soep heb ik geleerd van mijn promotor in Canada, Marina Frescura. Ik heb veel aan haar begeleiding gehad, niet alleen op academische vlakte, maar vooral menselijke. Dat ik nooit gepromoveerd ben, is maar in dit opzicht een onbenullig detail.
Toen ze besloot om mijn ondezoek naar de taalgebruik van Italianen in Toronto te begeleiden, had ze een tenure, met bijbehorende lessen, plichten, etc., was ze bezig met een boek over de Pragmatica van het Italiaans (die ze 's nachts schreef) en had in haar eentje de leiding van een gezin met 4 kinderen. Ze zou binnen enkele maanden haar sabbatical nemen om bij haar man, die een paar jaar in Frankrijk werkte, zich aan te sluiten. Dit betekende: het hele huis inpakken om in een container of opslag te doen, huis verhuren (minder makkelijk dan verkopen), studentenhuis en prom van de 2 oudere kinderen die achter zouden blijven regelen, plus de afscheidsfeestjes van de twee jongere die mee zouden gaan, een sociale leven onderhouden plus wat extra taken die me hier nu ontgaan. Zo een vrouw, dus, hulde.
Her redding, op huishoudelijke vlakte, was deze soep: ze maakte het vers een paar keer per week, en iedere kind die eerder dan haar thuis was, kon er een kom in de magnetron opwarmen. Zodoende hield ze ze ver van fast-food.
Groentesoep met tapioca van Marina
Ingredienten:
5 eetlepels extra-vergine olijfolie
1 prei en/of ui
alle groente die je zelf lekker vind, mits 2-4 soorten aanwezig. Denk aan wortels, bloemkool, courgette, kool, broccoli, knollen, paddestoelen, 1 of 2 verse tomaten voor de kleur,(diepvries)dopertjes etc.
Tapioca (niet de meel, de korrels)
1-3 aardappelen, in blokjes
eventueel vlees, schenkel, kip of Italiaanse worstjes (salsicce)
een paar handjevol linzen of andere geweekte bonen
1 laurierblad of andere kruid (bijv. venkelzaadjes)
Zout naar smaak
Laat de gesneden ui of prei fruiten in de olijfolie. Voeg enkele of alle bovengenoemde groente in de verhoudingen en combinaties dat je zelf lekker vind, of dat in de groentela zich bevinden. Voeg net zoveel water dat de groente voor de helft onder staan. Breng op smaak met zout en voeg de kruiden toe.
Met deksel op koken in een (snelkook)pan tot de groenten gaar zijn en de korrels tapioca zacht en transparant.
Alles wat je niet meteen eet, laat het koelen en bewaar tot 4-5 dagen in een bewaardoos of bedekte pannetje in de koelkast. Voor het gebruik de gekozen hoeveelheid even aan de kook brengen.
De truc zit hem in de tapioca: het geeft dezelfde nutritieve aandeel als pasta of rijst, met de grote voordeel (voor een Italiaanse mamma) dat het niet slap wordt door het bewaren en opwarmen. Aardappelen zijn hier ook goed voor.
Toen ze besloot om mijn ondezoek naar de taalgebruik van Italianen in Toronto te begeleiden, had ze een tenure, met bijbehorende lessen, plichten, etc., was ze bezig met een boek over de Pragmatica van het Italiaans (die ze 's nachts schreef) en had in haar eentje de leiding van een gezin met 4 kinderen. Ze zou binnen enkele maanden haar sabbatical nemen om bij haar man, die een paar jaar in Frankrijk werkte, zich aan te sluiten. Dit betekende: het hele huis inpakken om in een container of opslag te doen, huis verhuren (minder makkelijk dan verkopen), studentenhuis en prom van de 2 oudere kinderen die achter zouden blijven regelen, plus de afscheidsfeestjes van de twee jongere die mee zouden gaan, een sociale leven onderhouden plus wat extra taken die me hier nu ontgaan. Zo een vrouw, dus, hulde.
Her redding, op huishoudelijke vlakte, was deze soep: ze maakte het vers een paar keer per week, en iedere kind die eerder dan haar thuis was, kon er een kom in de magnetron opwarmen. Zodoende hield ze ze ver van fast-food.
Groentesoep met tapioca van Marina
Ingredienten:
5 eetlepels extra-vergine olijfolie
1 prei en/of ui
alle groente die je zelf lekker vind, mits 2-4 soorten aanwezig. Denk aan wortels, bloemkool, courgette, kool, broccoli, knollen, paddestoelen, 1 of 2 verse tomaten voor de kleur,(diepvries)dopertjes etc.
Tapioca (niet de meel, de korrels)
1-3 aardappelen, in blokjes
eventueel vlees, schenkel, kip of Italiaanse worstjes (salsicce)
een paar handjevol linzen of andere geweekte bonen
1 laurierblad of andere kruid (bijv. venkelzaadjes)
Zout naar smaak
Laat de gesneden ui of prei fruiten in de olijfolie. Voeg enkele of alle bovengenoemde groente in de verhoudingen en combinaties dat je zelf lekker vind, of dat in de groentela zich bevinden. Voeg net zoveel water dat de groente voor de helft onder staan. Breng op smaak met zout en voeg de kruiden toe.
Met deksel op koken in een (snelkook)pan tot de groenten gaar zijn en de korrels tapioca zacht en transparant.
Alles wat je niet meteen eet, laat het koelen en bewaar tot 4-5 dagen in een bewaardoos of bedekte pannetje in de koelkast. Voor het gebruik de gekozen hoeveelheid even aan de kook brengen.
De truc zit hem in de tapioca: het geeft dezelfde nutritieve aandeel als pasta of rijst, met de grote voordeel (voor een Italiaanse mamma) dat het niet slap wordt door het bewaren en opwarmen. Aardappelen zijn hier ook goed voor.
woensdag 28 november 2007
Nep-Thais met quorn
Als ik even niet weet wat moet ik koken, begin ik soms met koolhydraten. Ik wou eigenlijk zo een spelt met bonensoep maken, daar koop ik gemengde zakjes van in Italie. Maar mijn vorraad was op. Dus een zak spelt en een reestje gedroogde, gepelde tuinbonen in een pan gedaan met veel water en een beetje zout, 1 laurierblad en een ui in tween gesneden. Deksel op en koken maar tot hij gaar was. Vanavonda ga ik er soep van maken.
Maa tja, terug uit de bio-markt, met een volgeladen bakfiets, even een kind van de creche geplukt tegen sluitingstijd, heb ik geen tijd (nog 2 vertalingen wachten op mij) om iets biologisch en verantwoord te verzinnen. Ik heb een bakje Quornstukjes nog liggen. Tijd voor Fusion.
Ingredienten:
3 eetlepels sesaamolie (de echte, niet de flavoured)
1 theelepel rode Thaise curry uit potje
1 prei
1 bakje quorn
1 rode puntpaprika
1/3 blik cocosmelk
Thaise vissaus naar smaak
In de olie los een lepeltje Thaise rode curry, doe er darna de prei in ringen gesneden, laat alles even bakken, voeg er de Quorn, en daarna nog de rode puntpaprika in stukjes. Je raad het al, ik begin de prei te snijden terwijl de curry pruttelt, dan ga ik de paprika snijden terwijl de Quorn fruit, dan meng ik alles en laat op smaak komen voor de tijd die nodig is om in de andere kamer een blikje kokos te gaan pakken, de spelt al op tafel te zetten, iets met de kinderen te doen, terug naar de keuken, even alles roerbakken, blik cocosmelk te openen etc. etc. even op smaak met de vissaus brengen, proefen, ja, nog even een minuutje pruttelen. Gewoon, relaxed, want het leven is al vanzelf een tranendal en ik had besloten om vanavond me niet te druk te maken. Intussen snij ik de tweede puntparika van een zakje van 2 dat ik gekocht had in stukjes, leg ik ze op een leuk groen schaaltje en breng ik het naar de kinderen, die groenten rauw lusten.
Als ik vermoed dat de roerbakschotel goed op smaak is gekomen, breng ik het aan tafel, leg ik op de boorden een schepje spelt met tuinbonen (maar het kan net zo goed een langkorrelig rijst zijn, of mie) doe ik er de roerbakschotel op, en eten we het met groot voldoening. De kinderen nemen genoegen met de spelt en tuinbonen en vleesballetjes van de IKEA, van de diepfries naar hun boord in 3 minuten magnetron.
Want een moeder heeft soms ook recht op een makkelijke avond.
Maa tja, terug uit de bio-markt, met een volgeladen bakfiets, even een kind van de creche geplukt tegen sluitingstijd, heb ik geen tijd (nog 2 vertalingen wachten op mij) om iets biologisch en verantwoord te verzinnen. Ik heb een bakje Quornstukjes nog liggen. Tijd voor Fusion.
Ingredienten:
3 eetlepels sesaamolie (de echte, niet de flavoured)
1 theelepel rode Thaise curry uit potje
1 prei
1 bakje quorn
1 rode puntpaprika
1/3 blik cocosmelk
Thaise vissaus naar smaak
In de olie los een lepeltje Thaise rode curry, doe er darna de prei in ringen gesneden, laat alles even bakken, voeg er de Quorn, en daarna nog de rode puntpaprika in stukjes. Je raad het al, ik begin de prei te snijden terwijl de curry pruttelt, dan ga ik de paprika snijden terwijl de Quorn fruit, dan meng ik alles en laat op smaak komen voor de tijd die nodig is om in de andere kamer een blikje kokos te gaan pakken, de spelt al op tafel te zetten, iets met de kinderen te doen, terug naar de keuken, even alles roerbakken, blik cocosmelk te openen etc. etc. even op smaak met de vissaus brengen, proefen, ja, nog even een minuutje pruttelen. Gewoon, relaxed, want het leven is al vanzelf een tranendal en ik had besloten om vanavond me niet te druk te maken. Intussen snij ik de tweede puntparika van een zakje van 2 dat ik gekocht had in stukjes, leg ik ze op een leuk groen schaaltje en breng ik het naar de kinderen, die groenten rauw lusten.
Als ik vermoed dat de roerbakschotel goed op smaak is gekomen, breng ik het aan tafel, leg ik op de boorden een schepje spelt met tuinbonen (maar het kan net zo goed een langkorrelig rijst zijn, of mie) doe ik er de roerbakschotel op, en eten we het met groot voldoening. De kinderen nemen genoegen met de spelt en tuinbonen en vleesballetjes van de IKEA, van de diepfries naar hun boord in 3 minuten magnetron.
Want een moeder heeft soms ook recht op een makkelijke avond.
zondag 25 november 2007
Vermijden als de pest
Nou, ik weet niet of jullie al een keertje over Pasta en Basta hebben gehoord. Ik wel. Eerst vaag, in de trant van: nieuwe tent met entertainment formule geopend. Leuk, die formules, in Italie hebben we ze bij mijn weten niet, dus altijd leuk om iets nieuws uit te proberen (ik had ooit in Zuidlaren bij het Ei van Columbus even gewerkt en viel van de ene na de andere verbazing: bedrijfsfeesten waar iedereen ZO uit zijn dak gaat, hebben we inderdaad in Italie niet. Maar ja, alles went na 13 jaar Nederland).
Italiaans eten geserveerd door opera-zingende personeel, zal wel. Maar het lijkt me teoretisch sterk dat of het eten, of de muziek, meer dan gemiddeld zijn. Maar leuk, gezellig, weer iets anders (ik pleit al jaren voor stille restaurants, maar de enige die er was, bij mij in de buurt, is verdwenen. Te ongezellig, vond de buurt).
Toen ging er mijn schoonmoeder toe, met een groepje collega's of hockeyclub, weet ik het even niet meer. En ze was razend enthusiast. En dat is verdacht.
Toen waren we bij een totale andere gala-gelegenheid, en kwam de eigenaar even met een onverwachte extra stukje entertainment, in de vorm van een blonde chicky, die bij hem in de tent zingt, en die onze voogerecht zou later laten serveren want eerst moest ze van zichzelf laten horen. En de chicky introduceert erg leuk haar optreden, dor ons te informeren dat ze de aria "Huppeldepup" van Verdi zou zingen. "Rossini" corrigeert mijn tafelgenoot, die een paar dingen over opera her en der opgepikt heeft (Radio 4 in de file, denk ik). En gelijk had hij, het was inderdaad Rossini.
Daar ging ik eindeljk een paar dagen geleden eten en netwerken met een grote Italiaans-Nederlands gezelschap. Voorgerechtenbuffet ligt in de grand piano, met deksel open (waarom moet ik opeens fantaseren over allerlei slapstick-situaties? Zoals gulzige gast die de laatste mossel in de hoek probeert te bereiken, die valt op het buffet met de deksel die met een klap op zijn rug valt. Terwijl de soprano "Ooooooohh lasciaatemi moooorir" op haar hoogte toon trilt. Zoiets.)
Ik elke geval, na de voorgerechten wordt ons Pasta met kip aangekondigd. En ik zie alle Italianen, net als ik, denken "Pasta met KIP?!" en de nooduitgang met de ogen zoeken. Maar we zitten vast aan de tafel voor grote gezelchappen, dus schenken we onszelf even nog een glaasje wijn voor de troost.
We krijgen een grote schaal, met iets enorm flauws erin. Meteen zout een peper gepakt. Enorm veel stukjes kip, met gedroogde tomaten, kaas geraspt op de grootste stand van de rasp, gehakte peterselie, nog wat troep die niks met elkaar te maken heeft qua smaak, en een paar verloren, stukgekookte penne ter decoratie.
Iemand aan de tafel ernaast maakt een grapje over Italiaanse dames die zo erg aan het lijnen zijn dat onze middenste schaal nog helemaal vol is. Heel attent vraagt tafelgenote of ze het misschien kan doorschuiven? Ook de lang in Italie wonende Nederlandse naast mij eet weinig pasta. En niet omdat het lijnen ons wat kan schelen.
Mar de avond is leuk, iemand anders betaald de rekening, dus ik hoef me niet op te winden over de verhouding prijs-kwaliteit, de dames en heren zangers waren heel aardig bezig, ook al dat pauzes verplicht aandachtich luisteren de conversatie geen goed deden.
En een van de dames zong erg leuk "Leather" van Tori Amos, een van mijn favoriete nummers. niet een opera klassiekers, veel beter dan dat. En zo was mijn avond deels gered. De vloek van Toetankhamon volgde pas later, thuis.
Italiaans eten geserveerd door opera-zingende personeel, zal wel. Maar het lijkt me teoretisch sterk dat of het eten, of de muziek, meer dan gemiddeld zijn. Maar leuk, gezellig, weer iets anders (ik pleit al jaren voor stille restaurants, maar de enige die er was, bij mij in de buurt, is verdwenen. Te ongezellig, vond de buurt).
Toen ging er mijn schoonmoeder toe, met een groepje collega's of hockeyclub, weet ik het even niet meer. En ze was razend enthusiast. En dat is verdacht.
Toen waren we bij een totale andere gala-gelegenheid, en kwam de eigenaar even met een onverwachte extra stukje entertainment, in de vorm van een blonde chicky, die bij hem in de tent zingt, en die onze voogerecht zou later laten serveren want eerst moest ze van zichzelf laten horen. En de chicky introduceert erg leuk haar optreden, dor ons te informeren dat ze de aria "Huppeldepup" van Verdi zou zingen. "Rossini" corrigeert mijn tafelgenoot, die een paar dingen over opera her en der opgepikt heeft (Radio 4 in de file, denk ik). En gelijk had hij, het was inderdaad Rossini.
Daar ging ik eindeljk een paar dagen geleden eten en netwerken met een grote Italiaans-Nederlands gezelschap. Voorgerechtenbuffet ligt in de grand piano, met deksel open (waarom moet ik opeens fantaseren over allerlei slapstick-situaties? Zoals gulzige gast die de laatste mossel in de hoek probeert te bereiken, die valt op het buffet met de deksel die met een klap op zijn rug valt. Terwijl de soprano "Ooooooohh lasciaatemi moooorir" op haar hoogte toon trilt. Zoiets.)
Ik elke geval, na de voorgerechten wordt ons Pasta met kip aangekondigd. En ik zie alle Italianen, net als ik, denken "Pasta met KIP?!" en de nooduitgang met de ogen zoeken. Maar we zitten vast aan de tafel voor grote gezelchappen, dus schenken we onszelf even nog een glaasje wijn voor de troost.
We krijgen een grote schaal, met iets enorm flauws erin. Meteen zout een peper gepakt. Enorm veel stukjes kip, met gedroogde tomaten, kaas geraspt op de grootste stand van de rasp, gehakte peterselie, nog wat troep die niks met elkaar te maken heeft qua smaak, en een paar verloren, stukgekookte penne ter decoratie.
Iemand aan de tafel ernaast maakt een grapje over Italiaanse dames die zo erg aan het lijnen zijn dat onze middenste schaal nog helemaal vol is. Heel attent vraagt tafelgenote of ze het misschien kan doorschuiven? Ook de lang in Italie wonende Nederlandse naast mij eet weinig pasta. En niet omdat het lijnen ons wat kan schelen.
Mar de avond is leuk, iemand anders betaald de rekening, dus ik hoef me niet op te winden over de verhouding prijs-kwaliteit, de dames en heren zangers waren heel aardig bezig, ook al dat pauzes verplicht aandachtich luisteren de conversatie geen goed deden.
En een van de dames zong erg leuk "Leather" van Tori Amos, een van mijn favoriete nummers. niet een opera klassiekers, veel beter dan dat. En zo was mijn avond deels gered. De vloek van Toetankhamon volgde pas later, thuis.
Abonneren op:
Posts (Atom)